Klik! voor onze astronaut

Klik! voor onze astronaut
Voorpagina | OverMars | Voor onderweg | Artikelen | Actueel | e-Shop | OverOns | Links | Agenda Klik! voor onze astronaut
en de teller staat op: This counter provided for free from Admo.net!
bezoekers sinds november 1999!

Voorpagina > Artikelen > Home is where the hab is

Home is where the hab is
Dagboek van een Marsonaut

Deel 2 – Middelpunt van het heelal

18 april 2014

Wat de euro en de Europese grondwet niet voor elkaar kregen is ons wel gelukt: Europa voelt zich een eenheid. De kijkcijfers van onze lancering stegen ver uit boven die van de laatste WK-finale. Van Ierland tot Turkije en van Finland tot Portugal zat iedereen aan de buis gekluisterd. Want terwijl de Amerikanen pogingen doen om opnieuw de Maan te bereiken gaat de Europese Unie naar Mars. Met wat hulp van de Russen, maar Rusland ligt tenslotte ook in Europa.

‘Zelfs op bed liggen is een rare ervaring.‘
Mars is een heel eind weg maar de ruimte op zich is dat helemaal niet: een paar uur rijden als je auto recht omhoog zou kunnen. Met een raket gaat het natuurlijk nog sneller. Om elf uur ’s ochtends stonden we nog op het lanceerplatform in Kazachstan, om kwart over elf zweefden we door onze habitat, ons ruimteschip Copernicus, in een baan om de Aarde.


Om elf uur ’s ochtends stonden we nog op het lanceerplatform...
Emilia, Sean en Olga waren alle drie vaker in de ruimte geweest maar Aimee, Klaus en ik waren nog maagd op dat gebied. Gewichtloos zijn, het klinkt leuk, maar de praktijk valt tegen. Je bent ieder gevoel van richting kwijt en je botst overal tegenaan. Ik had het gevoel dat ook al mijn organen een beetje de kluts kwijt waren. En dat was natuurlijk ook zo. Maar Aimee was er veel erger aan toe; die arme meid heeft dagenlang kotsmisselijk op bed gelegen.

En zelfs op bed liggen is een rare ervaring in een ruimteschip: je kunt eigenlijk nergens “op” liggen als je gewichtloos bent. Je moet jezelf met riemen vast binden om te voorkomen dat je wegzweeft. Gelukkig zijn we tijdens deze reis van duizend dagen maar een paar dagen gewichtloos.

‘Toen kwam het moment om er echt vandoor te gaan.‘
Het was wel een succes tijdens de live straalverbinding met de late-night talkshow van André Kuipers, een beetje rondvliegen door de hab en goochelen met zwevende pinda’s. Arme André, hij had dolgraag meegewild. Maar na zijn anderhalf jaar in het International Space Station zat dat er niet meer in. Zijn lichaam heeft, naar het oordeel van de medische staf van ERMEx, teveel straling opgevangen om nog eens tweeënhalf jaar in de ruimte door te brengen. Maar gelukkig groeit hij in zijn nieuwe rol als tv-persoonlijkheid.

We hebben nog twee dagen rondjes om de Aarde gedraaid. Niet omdat we geen afscheid konden nemen, maar omdat je die tijd nou eenmaal nodig hebt om alle systemen te testen. Sean maakte meteen een ruimtewandeling omdat een van de zonnepanelen niet goed uit wilde klappen.

Er bleef gelukkig tijd over om uit het raam te staren. Tijdens een van onze rondjes kwamen we over Nederland. Het was onbewolkt; zo te zien een prachtige lentedag. Iedereen zat op terrasjes en ik zat binnen. Maar ik had wel het beste uitzicht. Mijn hele leven trok aan me voorbij. Mijn studietijd in Utrecht, de vakanties op Terschelling, Koninginnedag in Amsterdam, zeilen in Friesland, ik zag het allemaal in een oogopslag.

Toen kwam het moment om er echt vandoor te gaan. Dertig seconden lang loeiden de motoren van de laatste rakettrap. Toen ze zwegen zaten we in een perfecte paraboolbaan richting Rode Planeet. Er klonk gejuich en applaus bij de vluchtleiding in Noordwijk, miljoenen tv-kijkers haalden opgelucht adem en hier aan boord waren we niet ontevreden met de geslaagde manoeuvre.


Toen kwam het moment om er echt vandoor te gaan...

Maar er kwam nog een spannend moment: het loskoppelen van de laatste trap van de raket en het uitrollen van de verbindingskabel. Want dit is Star Trek niet; we moeten primitieve trucjes uithalen om zwaartekracht op te wekken. We spannen een kabel van een kilometer tussen onze hab en de laatste trap en laten het hele zaakje ronddraaien.

‘Het is alsof wij stilstaan terwijl de rest van het heelal ronddraait.‘

Het ronddraaien heeft wel een licht irritante bijwerking. Een beweging tegen de draairichting in voelt zwaarder, net alsof je tegen de wind in loopt. De andere kant uit voelt het alsof je de wind in je rug hebt. En als je loodrecht op de draairichting loopt krijg je de neiging een beetje schuin tegen de wind in te hangen. Maar het zal wel wennen; bovendien valt er niet zoveel te lopen aan boord van de Copernicus. Twee trappen op en af en acht meter van de ene kant van de hab naar de andere.

Ik voel me wel alsof ik flink afgevallen ben. We zijn nu even zwaar als straks op Mars. Thuis weeg ik tachtig kilo, hier aan boord maar dertig.

Maar de meest absurde ervaring krijg je als je naar buiten kijkt. Want we mogen dan ronddraaien in de ogen van een buitenstaander, zelf voelen we dat niet zo. Voor ons is het alsof wij stilstaan terwijl de rest van het heelal ronddraait. De Aarde, de Maan, de Zon, de sterren, alles draait in ongeveer een minuut om ons heen. We zijn het middelpunt van het Universum. Als Copernicus dat toch eens had geweten…

Inmiddels zijn we al een half miljoen kilometer van de Aarde. We zijn al verder dan de Maan, verder weg dan iemand ooit geweest is. Onze prachtige thuisplaneet, een paar dagen geleden nog alomtegenwoordig, is nu nog maar een flinke strandbal in een eindeloze zwarte zee. Op die strandbal heeft zich, tot het begin van onze reis, de hele evolutie, de hele geschiedenis afgespeeld. En als ik mijn arm voor me strek kan ik die hele wereld bedekken met mijn vuist.


Een half miljoen kilometer van de Aarde...

We zijn heel ver van huis. En toch zijn we pas een paar dagen onderweg.

< Deel 1 – Russische roulette Deel 3 – Niemandsland >

laatste wijziging: 3 juli 2005
De bemanning:
Emilia Messerotti
  Milaan 1964
  commandant / piloot
Sean McClendon
  Glasgow 1965
  piloot / boordwerktuigkundige
Olga Wisniewski
  Nowosibirsk 1975
  boordwerktuigkundige / bioloog
Klaus Knuth
  Bremen 1977
  bioloog / arts
Aimee Marcuse
  Geneve 1980
  arts / geoloog
Floris Nooitgedagt
  Rotterdam 1981
  geoloog / scheepsjournalist
 
Nog geen donateur?!
Word nu donateur!