Klik! voor onze astronaut

Klik! voor onze astronaut
Voorpagina | OverMars | Voor onderweg | Artikelen | Actueel | e-Shop | OverOns | Links | Agenda Klik! voor onze astronaut
en de teller staat op: This counter provided for free from Admo.net!
bezoekers sinds november 1999!

Voorpagina > Artikelen > Weblog 8 januari 2006 - Een boordwerktuigkundige heeft nooit vrij.

Weblog 8 januari 2006
Een boordwerktuigkundige heeft nooit vrij.

Dat zei ik een paar dagen geleden al en dat klinkt een stuk zieliger dan het is. Natuurlijk heb ik er 's morgens om 7 uur geen zin in om, zo uit mijn bed, naar buiten te snellen om de generator uit te zetten voor de dag. En al helemaal niet als ik tot diep in de nacht bezig ben geweest met het inregelen van de omvormer, omdat deze generator eigenlijk te klein is om naast het voldoende stroom leveren voor het in stand houden van alle systemen, ook nog de accu's op te laden. Maar het is wel mooi zo 's morgens vroeg. Geen vogels hier, en ook geen dieren, maar wel prachtige luchten en heel mooie vergezichten, door het zonlicht telkens anders gekleurd. En nuttig voel ik mijzelf zeker door al het werk dat tot mijn taken behoord en dat essentieel is.

's Avonds als ik de generator om tegen 12 uur bij ga vullen, sta ik altijd naar de sterren te staren. Hier in de woestijn heb ik geen last van lichtvervuiling en zie ik heel erg veel meer sterren dan thuis in Nederland. Al helemaal omdat het hier in de woestijn 's nachts vrij koud is. Ik weet niet exact hoe koud. Ik heb een wollen Noorse trui bij me en die is dubbel gebreid en houdt je lichaamstemperatuur heel goed vast. Bovendien ben ik sowieso veel meer bestand tegen de koude hier dan de rest van mijn bemanning. Die willen de verwarming de hele dag op minimaal 75 o F. ik heb eens nagerekend hoe warm dat nu is in graden Celsius want het is wat mij betreft in ieder geval veel en veel te warm. Het blijkt bijna 24o C te zijn. En zelfs de stand van de thermostaat voor de nacht temperatuur hier met zijn 65 o F (= 18,3o C) is bijna anderhalve graad hoger dan ik overdag in Nederland zelf gewoon ben in te stellen. Geen wonder dat ik in een T-shirtje kan zitten. Wel vreemd dat zij in lagen en lagen kleding nog zitten te klagen over de kou.

Ik heb het eens nagevraagd bij mijn collega's hier, maar blijkbaar zijn in de VS alle openbare gebouwen op 25 o C afgesteld. Als Nederlander vind ik dat een beetje zonde van het verbruik aan energie. Ik ben benieuwd waar wij voor zullen kiezen in onze Europese habitat. Als ik er iets over te zeggen heb, dan wordt het zeker niet meer dan 18 o C.

Maar verder over mijn werkdag. Na het afzetten van de generator vul ik de generator bij met benzine. Dat gaat helaas nauwelijks zonder knoeien. Wat ik zonde vind van het milieu, de brandstof zelf, maar het is gewoon niet te voorkomen. Het is zo ongelofelijk lastig om een 23 liter volle jerrycan op te tillen met je koude handen, die door de kou van de jerrycan steeds ongevoeliger worden, maar toch ook pijn doen, en dan goed te mikken in de brandstoftank. Ik ben iedere dag al blij als ik de benzine niet over mijn kleren krijg. Ik vul de tank altijd nadat ik haar afgezet heb, omdat ik ontdekt heb dat die kant van de generator niet warm wordt en zij dan klaar staat voor gebruik mochten onze accubanken plotseling leeg blijken te zijn. Vooral ook omdat het toch al 15 minuten duurt voor de omvormer / lader de stroom van de generator kan gebruiken. Tot dat moment is die stroom nog te onregelmatig, want de lader is een gevoelig stuk machine. Reden waarom ik de eerste 5 minuten na de start geen stroomkabel mag aansluiten op de generator. Het wild verspringen van de voltage en de hertz zou de lader ondanks bescherming daartegen toch kunnen beschadigen en dat is wel het laatste wat ik zou willen. Want die omvormer/ lader wordt hier steeds meer mijn kindje. Ik blader nu al zoveel dagen door het menu, dat ik inmiddels begrijp wat ik kan verwachten. Sterker nog: vannacht ontdekte ik dat ik kon horen aan het geluid van de omvormer of hij aan het laden was of niet. Ik kon aan de geluidsgolf de stroomgolf horen. En ook dat het dieptepunt van de golf eigenlijk iets te laag was voor de lader. Ook al duurde dat dieptepunt iedere keer maar een fractie van een seconde. In overleg met de ingenieurs van Mission Support heb ik daarom de lader ingesteld op 108 volt als laagste punt. Dat kan hij hebben zo verzekerde het ingenieursteam mij en dan blijft de stroomgolf die binnenkomt binnen de grenzen die wij hebben aangegeven en daarmee hopen we dat hij beter zal gaan laden.

Lieve hemel, ik ga wel erg door over "Wilhelmina". Zo hebben mijn collega's haar gedoopt, waarschijnlijk in dank voor mijn goede werk als ingenieur hier. Het ingenieursteam had eerst moeite het te spellen, maar ze laten dat soort zaken wel geheel aan ons, arme marsonauten over. Waarschijnlijk omdat men van mening is dat we al zo weinig hier hebben, dat het beter is om met onze ruimtegekte mee te gaan. Het is immers onschuldig, kost niks en geeft ons het gevoel dat we iets in te brengen hebben. Hier heeft Freud vast wat over te zeggen, of zou hij gehad hebben.

Na het vullen van de machine, ga ik weer naar binnen en ontbijt ik eindelijk. Dan een vergadering over de taken voor de dag en dan repareren voor mij. Want kapot gaar hier alles constant.

Zoals de banden van de ATV (all terrain vehicles of quads) die wij hier gebruiken voor onze excursies. Die geven constant problemen. Ze zijn steeds te leeg. En een ATV met een te lege achterband wordt onbeheersbaar. Daar heb ik een jaar geleden een aardig ongeluk door gekregen. Ik moet dagelijks de druk van de banden opvoeren. Een dezer dagen ga ik tijd nemen om de ventielen met een zeepje te testen op lekken. En als die lekken in overleg met mission support er wat aan doen, wat weet ik nog niet, maar dat komt wel goed.


550 gallons, hoeveel liter is dat ook alweer...
Er moet water worden overgepompt van de tank op de trailer waarin het wordt aangevoerd naar een ingegraven watertank van 550 gallons. Normaal doe je dat met behulp van elektriciteit afgetapt van de grote generator, maar aangezien die een kapotte injector heeft, gebruik ik momenteel de kleine benzine generator, Wilhelmina. Op instructie van het ingenieursteam heb ik een accu afgekoppeld van de grote generator, die overigens vanwege zijn spierwitte uiterlijk Caspar wordt genoemd, en die accu aangesloten met startkabels op de pomp van de trailer tank. Dat was redelijk snel gedaan, althans op het losmaken van de knopen in het touw waarmee de accu bleek te zijn vastgebonden na. Het vullen daarentegen nam 3 uur, maar ik had al verwacht dat het wel even zou duren en ik was dus gewoon weer naar binnen gegaan. Om alvast mijn rapport voor vanavond te schrijven. Om het uur ging ik dan eens kijken hoe het ervoor stond. Ik gebruik voor dit soort taken de wekkerfunctie in mijn mobiele telefoon. Voor de rest is een mobiele telefoon hier volslagen nutteloos, want zelfs 200 kilometer verderop heb je nog geen bereik, maar dit is wel heel erg handig. Kan ik het niet vergeten. Ik ken mijzelf, ik zou het anders absoluut vergeten met alle overstromingen van dien.

Eigenlijk moet ik nog gaten afwerken in muren. En een timer installeren in de 'greenhab', zodat de pomp het gebruikte water gedoseerd in de bakken stort voor een proces dat het water bruikbaar maakt als toiletwater. Verder zijn er helmen, eigenlijk allemaal, waar te veel krassen op de vizieren zitten en die moeten nieuwe, maar die moet ik wel eerst passend maken van het materiaal dat ik hier heb liggen. Belangrijker nog zijn de backpacks waarmee de luchttoevoer in de helmen geregeld worden. Daarvan zijn er twee onbetrouwbaar en dat moet worden opgelost. En dat laatste heb ik inmiddels gedaan. Nummer 2 van de backpacks moet ik nog afmaken. Ik weet wat er stuk is. Ik heb een idee wat ik er aan zou kunnen doen. Ik heb toestemming van mission support om die methode ook toe te passen en ik ga dit zeker doen. Waarschijnlijk niet meer vandaag, maar morgen absoluut. Nummer 3 van de backpacks heb ik al gerepareerd. Ik ben dus best in mijn nopjes.

De dag is om. Vrije tijd was er niet, of ik moet de korte pauzes tellen die ik nam om een kop thee te drinken. Maar nu mag ik weer naar buiten om de maan en de sterren te bewonderen. En daar is absoluut niks mis mee.

< 7 januari: 'When I go to Mars'. 9 januari: 'Mobile Agents' en Home and Garden TV. >

laatste wijziging: 10 januari 2006
De bemanning:
Artemis
P. Boston
S. Rupert
M. Zubrin
B. Sprungman
 
Nog geen donateur?!
Word nu donateur!