Het was me het dagje wel. Terwijl we nog in overleg waren over de missie doelen, werd er aan onze voordeur gerammeld. Een man die geen van ons herkende liep voor de hab rond. Toen Shannon, onze commandant, polshoogte ging nemen bleek het een van de helpers te zijn van Don, die onze nieuwe generator, Wendy, kwam brengen. Deze generator is hetzelfde type als Caspar, die ons vorige week in de steek liet. Helaas was zij net als Caspar niet helemaal o.k. Don had haar nog niet goed en wel opgestart of de diesel begon over te lopen. Dat is gelukkig iets dat ik heel gemakkelijk kan verhelpen door de toevoer van de dieseltank bij het opstarten maar een paar minuten open te zetten. Verder loopt ze als een zonnetje. Zij is veel krachtiger dan Wilhelmina, waarmee ektriciteitsverbruik plotseling absoluut geen probleem meer is. Later op de dag zou dat een gelukje blijken te zijn. ' s Avonds vonden we het plotseling frisser worden. Zelf vond ik dat niet zo'n probleem, want zoals jullie weten, vind ik het hier veel te warm. Het bleek dat de verwarmingsketel niet meer aan wilde slaan.

Thermostaat hoger gezet. Stop in de stoppenkast nagekeken, aan en uitgezet om te kijken of ik een vonk zag overspringen. Trap gepakt en erbij geklommen. Deur van de verwarming afgehaald om te zien wat erin zat. Dat hielp in die zin dat we nu zagen dat er een rood lampje snel bleek te knipperen. En aan de binnenkant van de deur stond zowaar wat dat betekende. Maar daarmee hield ons geluk op, want de boodschap in de deur was dat het lampje zo snel knippert wanneer de polariteit van de machine veranderd is. Wat krijgen we nou? Een verwarming die manisch is? Bovendien hoe verander je dan die polariteit, want dat stond er nou net niet bij. En onderwijl gingen er tientallen e-mails over en weer van mission support en de ingenieurs afdeling daarvan naar ons. 'hebben jullie dit al geprobeerd; hebben jullie dat al geprobeerd.' De suggesties werden hoe langer hoe wilder en een deel van mijn bemanning werd echt helemaal zenuwachtig.

Alleen al het idee dat het echt koud zou kunnen worden, maakte dat men als een gek heen en weer ging rennen en voor mijn voeten liep. Om de een of andere reden besloot Shannon de watertank in de hab onderwijl af te vullen, terwijl Maggie besloot een aantal kleine hete luchtkacheltjes aan te sluiten. En omdat we met zoveel zaken tegelijk bezig waren, ging dat afvullen mis en liep de tank over in de kamer van Maggie eronder en in een van de hete luchtkacheltjes. Wel, dat was niet optimaal, want die vloog daardoor in brand. Shannon trok de stekker eruit en zwiepte hem aan zijn draad de gootsteen in. Jullie begrijpen, dat Maggie absoluut niet blij was met haar natte slaapzak. Penny was op het zoldertje, waarop de tank staat, meteen aan het dweilen geslagen, zodat het maar een klein beetje water was. Maar toch met alle opwinding die er al was begon de stemming nu echt de verkeerde kant op te gaan. Vervolgens liet de Missie directeur ons per e-mail weten, dat wij onze simulatie moesten afbreken als de verwarming het niet zou gaan doen. En toen was het hek helemaal van de dam. De e-mails met mission support kregen een grimmige ondertoon.

En wat deed ik? Ik zat in dit gekkenhuis met mijn vingers in mijn oren voorovergebogen over mijn laptop mijn e-mails te lezen. Immers, ik werd geacht te gaan proberen, wat de ingenieurs als oplossing voorstelden. Ondanks alle commotie vond ik zelf dat er niet zoveel aan de hand was. Nou en, dan werd het een beetje koud? Dan trek ik wel en mijn Noorse trui en mijn Noorse vest aan met twee broeken over elkaar en kruip dan in mijn slaapzak. Je weet van te voren dat het hier niet luxe zal zijn, dat de systemen hier kapot kunnen gaan en wat dan nog? Nauwelijks een echte crisis te noemen. Wel een drama misschien, maar dat is een kwestie van hoe je daarmee omgaat. En dat doet ieder op zijn eigen manier. Penny bleek er net zo over te denken als ik. Wij wilden absoluut niet naar Hanksville om in het plaatselijke motel te overnachten. Wat een onzin allemaal.

Gelukkig kwam voordat de zaak echt uit de hand liep, Don aanzetten die opgetrommeld was door de ingenieurs. En met hem ging ik aan de slag. Hij op de ladder half begraven in de verwarmingsketel en ik met mijn hand op de stoppenkast om de stroomtoevoer al dan niet af te zetten. Hem gereedschap aanreikend en naar boven rennend voor het doorgeven van zijn vragen aan mission support. Tot onze verbazing, maar ook die van de ingenieurs, moest hij daadwerkelijk de stroomdraden andersom monteren. Later vertelde hij ons, dat hij dat al een paar keer eerder had moeten doen bij deze verwarmingsketel. En dus, na een minuut of 15 met nog enkele snelle e-mailtjes met de hoofdelektricien James, hadden we alles opnieuw aangesloten en sloeg de verwarming eindelijk weer aan.

Einde van het drama.

Met dank aan mission support, die ons er toch maar weer doorheen gesleept had. Als we echt op Mars waren geweest, ben ik ervan overtuigd dat wij er met hun niet aflatende toewijding ook doorheen gekomen waren. Ze zouden mij hoogstens onder nog meer gebruiksaanwijzingen, installatieschema's en goede raad bedolven hebben. En er zou geen Don zijn geweest om me te helpen, maar ik zou ook ongetwijfeld meer vertrouwd zijn geweest met alle apparaten hier.

< 9 januari: 'Mobile Agents' en Home and Garden TV.

11 januari: Secret weapon; een toneelstuk. >