Klik! voor onze astronaut

Klik! voor onze astronaut
Voorpagina | OverMars | Voor onderweg | Artikelen | Actueel | e-Shop | OverOns | Links | Agenda Klik! voor onze astronaut
en de teller staat op: This counter provided for free from Admo.net!
bezoekers sinds november 1999!

Voorpagina > Artikelen > Weblog 12 januari 2006 - Pleisteren en Wendy.

Weblog 12 januari 2006
Pleisteren en Wendy.

Na alle hektiek van de afgelopen dagen wordt dit vandaag een dag van rustig klusjes doen. Ik erger me al meer dan een jaar aan wat gaten in de muren van het toilet. En mijn medebemanningsleden zijn van mening dat die gaten dicht moeten omdat er wel eens ratten uit de woestijn naar binnen kunnen glippen. Dus opzoek naar gips om te mengen, een plamuurmes en een bakje voor het mengsel. Als ik in de keuken een roestvrijstalen bakje pak om het gips in te mengen, word ik tegengehouden door Maggie. Zij wil weten wat ik met dat bakje ga doen. Wel, gips mengen om de muur te plamuren. Daar komt niks van in, dat is vies. Tja, als ik het daarna niet zou wassen zou het eten inderdaad een raar smaakje krijgen, maar thuis gebruik ik ook roestvrijstalen bakjes uit de keuken voor dit werk, juist omdat het zo goed schoon te maken is en geen gips opneemt zoals plastic wel doet. Toch mag ik geen bakje meenemen en moet dus op zoek naar een plastic bak. Wie het met Maggie eens is, moet maar nooit bij mij thuis komen eten…………


"I thought I smelled a rat, but it might as well have been the loo".
Een papje is zo gemaakt. Al zo vaak gedaan, alhoewel weinigen van jullie het zouden geloven als ik vertel hoe ik ooit aan deze vaardigheid ben gekomen. Vele jaren geleden toen ik 8 maanden zwanger was van mijn jongste dochter kwam er een stukadoor om een muur op zolder te pleisteren. En vol belangstelling bleef ik staan kijken, hoe hij zijn werk deed. Ik vroeg ook honderduit. Die man moet hebben gedacht 'zo'n wijffie'. Wist hij veel. Want de dag erop pleisterde ik mijn eerste muur. Goed, te dun en dus zie je nog steeds het metselwerk door het behang heen, maar het was verder wel netjes. Dag na dag pleisterde ik de rest van de muren op zolder en iedere muur werd beter. Inmiddels kan ik een muur, die scheef overhelt 'recht' krijgen door met de dikte van het pleisterwerk te spelen. Nooit meer een stukadoor nodig gehad. Met het juiste gereedschap een fluitje van een cent.


En nu maar hopen dat het gat niet de ventilatie van de WC was.
Ah, maar daar zit hem hier wel de kneep. Geen plamuurmes te bekennen, laat staan alle andere gereedschappen voor de fijnere afwerking. Even later sta ik uit een vierkante tupperware met een plastic lijmspateltje gips op de muur te smeren, waar ik eerst een op maat gevijld stukje gipsplaat heb ingezet. De afwerking wordt niet naar mijn zin, maar de gaten zijn dicht, dat wel.


"Shield up!" The Mars Society way.
Ik timmer een stuk multiplex tegen de paal waar de elektriciteitskast buiten bij de generatoren op zit, om te zorgen dat de warme rook niet rechtstreeks die kast in gaat, maar juist afgebogen wordt. Ik test een stuk piepschuim om te checken of het verpulvert als het in aanraking met olie komt en telkens kijk ik naar de cijfers op het paneel van de omvormer / lader. Hoe later het op de avond wordt hoe vaker. Ik schrijf en observeer en schrijf. En het blijft niet kloppen met die cijfers over de lading die Wendy de accu's geeft. Ik word er helemaal onrustig van. Hoewel dat ook kan komen door het feit dat een deel van onze bemanning niet meer rustig is geworden na het groots spektakel met de verwarmingsketel. Uiteindelijk houd ik het niet meer uit. Ik ga Wendy controleren met een van Penny geleende grotlamp op mijn hoofd, een radio aan mijn trui geklipt en een flinke steeksleutel tegen eventueel schaarloos rondlopende tweebenige beesten. Maar Wendy mankeert niks. Diesel niet boven het juiste peil gestegen, geen rare geluiden. Oliepeil goed.


"How deep is my dip, dip, dip....
Ik mail mijn cijfers met mijn onrust naar het Engineering Team. Waarom stijgt de lading niet boven de 27,6 Volt? Nou, krijg ik terug, omdat het maar een 24 Volts accubank is en dan is 27,6 Volt al flink. Daar komen ze nu mee, na 12 dagen. Grinnikend val ik die avond in slaap. Want dat van die 24 volt had ik natuurlijk gewoon zelf kunnen bedenken.

< 11 januari: Secret weapon - een toneelstuk.

laatste wijziging: 24 januari 2006
De bemanning:
Artemis
P. Boston
S. Rupert
M. Zubrin
B. Sprungman
 
Nog geen donateur?!
Word nu donateur!